Daar sta je dan, ‘s morgens om 03:00 uur, je stapt in de bus en rijdt naar de Ichtuskerk. Daar zijn al meer mensen aanwezig dan je zou verwachten. Familieleden, vrienden en kerkgangers die ons komen uitzwaaien, ondanks het vroege uur. Dat doet je goed.

Na een korte overdenking door predikant Wilfrieda Stam nemen we afscheid en vertrekken we rond vier uur in drie busjes met 26 personen richting Hongarije. Simon en Gerrit zijn vrijdagavond al gearriveerd in Nagydobrony. Onze reis verloopt vlotjes, geen files en door het steeds wisselen van de chauffeurs is het goed te doen. Rond 19:00 uur arriveert de groep op de camping in Komárom, in de tijd dat de pizza’s worden gebakken en afgeleverd, duiken de jongeren het zwembad in voor wat beweging en afkoeling na een reis van 1260 km.

Zondagochtend stoppen we op een hoog punt in Budapest om even van het prachtige uitzicht te genieten van deze stad met al zijn bruggen over de Donau. De lunch in Nyiregyháza wordt geserveerd in het kindertehuis waar Jack Keijzer werkt, indrukwekkend is de rondleiding langs de kamers met de meervoudig gehandicapte meisjes en vrouwen. En wat zijn die bewoners blij als je een arm om hen heen slaat en wat aandacht geeft. De rit van Nyiregyháza tot de Ukraiense grens is niet zo lang, wat wel weer lang duurt is de uitgebreide paspoort controle en het bekijken van de bagage, maar met de juiste brieven is dat met een uurtje geklaard.

Simon en Gerrit verwelkomen ons in Nagydobrony, en ja hoor, de tenten voor de jongeren zijn al door hen opgezet. Na uitpakken van de bagage staat het eten voor ons klaar en heet directeur Katona Béla ons hartelijk welkom in zijn lyceum. Na het reveille om 07:00 uur en ontbijt volgt de het ceremonieel hijsen van de vlag, degene die iets bijzonders heeft verricht mag die dag de vlag hijsen. Na deze ceremonie is het woord aan Simon die evalueert de verrichte werkzaamheden van de vorige dag en deelt de groepen in die op de verschillende plaatsen aan het werk gaan.

Van maandag tot woensdagmiddag zijn we op drie plaatsen aan het werk. In het jongens internaat worden in de nieuw gebouwde sanitairruimte de scheidingswanden, wastafels, kranen en sanitaire attributen gemonteerd. Verder lakt men er de kozijnen en deuren, de muur en plafond worden gesausd. In Kisgejöc wordt een bladderende muur van de school voorzien van nieuwe verf in wit en blauw, de grijze toegangsdeuren worden na het schuren in een frisse gele kleur geschilderd.

Door een kleine werkploeg wordt in een school in Kisdobron schoolborden gemonteerd, en zij herstellen ook nog een aantal borden in Kisgejöc. In Eszeny wordt in de keuken nog één en ander gerepareerd. Een wisselende corveeploeg mailt iedere avond een verslag van de vorige dag naar het thuisfront. Verder zijn zij behulpzaam in de keuken en eetzaal, de samenwerking met de Ukraiense keukenploeg verloopt na wat gewenning uitstekend ondanks de taalbarrière. Na het diner is er even tijd om inkopen te doen in de lokale winkels. Na een partijtje volleybal met de Ukraiense jongeren is het tijd voor het kampvuur en zingen we met gitaarbegeleiding.   

Helaas vertrekken Simon en Gerrit weer naar huis in verband met de ontstoken benen van Gerrit.

De woensdagmiddag is gereserveerd voor de voetbalwedstrijd tegen de Ukraiense jongens van het lyceum. Helaas winnen we het net niet, ondanks tomeloze inzet van onze jongeren aangevuld met een Ukraiense vanuit het kindertehuis. ’s Avonds op excursie naar de keuken en eetzaal in Eszeny, zodat de jongeren die voor het eerst mee zijn een indruk krijgen van ons tweede project in de Ukraine.

Donderdag en zaterdag gebruiken we om de werkzaamheden af te ronden, aangezien we snel gewerkt hebben is er ook tijd om in het meisjes internaat scheidingswanden in de nieuwe douches te plaatsen. In Kisgejöc worden de speeltoestellen voorzien van nieuwe laklagen.

De vrijdag gebruiken we voor een dagje uit, met Lenke en Zita uit Kisgejöc, winkelen we in Uzhorod, met een picknick aan de rivier en een bezoek aan een ruïne van een kasteel. De dag wordt afgesloten met een diner in een restaurant. Waar we met 30 personen voor zo’n € 150,00 eten.

Het is inmiddels druk geworden in het lyceum en het kampement, een groep Engelsen is gearriveerd en met hen zo’n 60 Ukraiense jongeren die bijles krijgen in Engels. En ook zij maken graag gebruik van de nieuwe douches. Op de bonte avond waarmee we de werkzaamheden afronden oefenen het lied dat we zondag in de kerkdienst gaan zingen. Van de preek verstaan we weinig tot niets, zingen in het Hongaars gaat wat makkelijker zeker als de melodie je bekend voorkomt. In de dienst wordt de gemeente verteld wie wij zijn en wat welke plannen we hebben voor de komende jaren. ‘s Middags na het opruimen van de tenten is er tijd om te zwemmen, we worden door directeur Béla en zijn vrouw Maria overladen met ijsjes, drinken, koekjes en zoutjes. Wat is het jammer dat deze hartelijke mensen geen Engels of Duits spreken zodat een gesprek altijd via een tolk verloopt.

De grens overgang op maandag kost ons twee en een half uur, de Hongaarse douane laat alle bagage uit de busjes halen en steekproefsgewijs worden tassen gecontroleerd. Enige afleiding hebben we door de demontage van een Ukraiense scooter waar slechts 3 sloffen sigaretten in aangetroffen worden. De rit naar Linz is gewoon uitzitten, de beloning is een warme douche en een zacht bed.

De laatste etappe, goed voor zo’n 1000 km, gaat erg voorspoedig. Het thuisfront wordt tijdens het diner “gestoord”. Via de telefoonparaplu laten we weten dat Deventer in zicht is. Gelukkig staat een enthousiaste groep klaar bij de kerk als ontvangst comité. Na begroeting, koffie en limonade sluiten we een zeer geslaagde reis af in de kerk. Emile vertelt in het kort hoe de reis is verlopen en enkele jongeren laten nogmaals horen wat hun aandeel was tijdens de reis zoals een gebed, overdenking en verslag, indrukwekkend.

Wat rest is uitgebreid afscheid nemen, ook al zijn we nog lang niet uitgepraat.

Namens een groep enthousiaste reizigers,